« Powrót do Paroxetine (Paroksetyna)
Paroksetyna jest lepszym wyborem przy silnym lęku i atakach paniki, a Wenlafaksyna bywa skuteczniejsza w depresji opornej i mieszanej z objawami lękowymi. Wybór zależy od konkretnego obrazu klinicznego, wcześniejszych doświadczeń i tolerancji organizmu.
Oba leki działają na neuroprzekaźniki w mózgu, ale różnią się mechanizmem. Paroksetyna to klasyczny SSRI – selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny. Działa szybko i silnie przeciwlękowo, dobrze sprawdza się w fobii społecznej, lęku uogólnionym, OCD, PTSD i atakach paniki. Jednak często powoduje senność, przyrost masy ciała, spadek libido i ma wysoki potencjał wywoływania objawów odstawiennych.
Wenlafaksyna natomiast to SNRI – inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny. Przy niższych dawkach działa głównie jak SSRI, ale przy wyższych dodaje działanie noradrenergiczne, co może podnosić energię, motywację i lepiej wpływać na depresję z cechami apatii czy braku napędu. Jest często stosowana, gdy inne SSRI zawiodły. Może jednak podnosić ciśnienie krwi i – podobnie jak Paroksetyna – powodować mocne objawy odstawienne (szczególnie przy zbyt szybkim zejściu z dawki).
W praktyce klinicznej:
Oba leki są skuteczne, ale wymagają indywidualnego podejścia i obserwacji reakcji pacjenta – również pod kątem skutków ubocznych i ewentualnego trudnego zejścia z leczenia.
Ostatnia aktualizacja: 18 czerwca 2025