Ozempic czy Mounjaro – który lek jest lepszy na odchudzanie?

Mounjaro (tirzepatyd) jest skuteczniejszy niż Ozempic (semaglutyd) w redukcji masy ciała – daje większe średnie spadki wagi i wyższy odsetek pacjentów osiągających redukcję ≥5% i ≥15% wagi ciała.

To nie tylko liczby – to także lepsze wyniki w realnych warunkach klinicznych, szybsze tempo redukcji masy ciała oraz wyższe poczucie sytości i komfortu u pacjentów. Różnice te są widoczne zarówno w badaniach klinicznych, jak i codziennym stosowaniu.

Oba preparaty należą do nowoczesnej klasy leków inkretynowych stosowanych pierwotnie w leczeniu cukrzycy typu 2. Ozempic zawiera semaglutyd, który działa jako agonista receptora GLP-1 (glukagonopodobnego peptydu-1), a Mounjaro – tirzepatyd, który działa podwójnie: jako agonista GIP i GLP-1.

GLP-1 stymuluje wydzielanie insuliny, hamuje wydzielanie glukagonu, spowalnia opróżnianie żołądka i zmniejsza apetyt. GIP (glukozozależny peptyd insulinotropowy) działa w synergii, wpływając na metabolizm tłuszczów i zwiększając odpowiedź insulinową. Efektem jest nie tylko poprawa gospodarki glukozowej, ale również znacząca utrata masy ciała, lepsza kontrola apetytu i niższe ryzyko efektu jo-jo.

Mounjaro vs Ozempic – Wynik badań klinicznych

W badaniach klinicznych Mounjaro wykazał znacznie większą skuteczność odchudzającą niż Ozempic. Przy maksymalnych dawkach:

Tirzepatyd (Mounjaro) prowadził do utraty 15–21% masy ciała w ciągu roku,
Semaglutyd (Ozempic) prowadził do utraty około 8–12% masy ciała w podobnym okresie.

Badanie SURMOUNT-1 pokazało, że u pacjentów stosujących Mounjaro redukcja masy ciała przekraczała 20%, co u znacznego odsetka osób oznaczało powrót do prawidłowego BMI lub wyjście z kategorii otyłości olbrzymiej.

W porównaniu, badanie STEP-1 nad semaglutydem pokazało umiarkowane wyniki u pacjentów bez cukrzycy, ale wyraźnie słabsze efekty u osób z cukrzycą typu 2 – co wskazuje na mniejszą skuteczność u grupy najbardziej narażonej na otyłość.

W praktyce klinicznej dane z EHR pokazują, że:

81,8% pacjentów na tirzepatydzie osiągało ≥5% redukcji masy ciała,
66,5% pacjentów na semaglutydzie osiągało ten próg.

Pacjenci na Mounjaro aż 3 razy częściej osiągali utratę ≥15% masy ciała. Co ważne – osiągali ją szybciej i z mniejszym ryzykiem powrotu do wyjściowej masy po zaprzestaniu leczenia.

Mechanizm działania Mounjaro i Ozempic

Ozempic działa tylko na receptory GLP-1, które wpływają na ośrodki głodu w mózgu, poziom glukozy i wydzielanie insuliny. Natomiast Mounjaro działa równocześnie na dwa szlaki hormonalne: GIP i GLP-1, co wywołuje efekt synergiczny. Oznacza to silniejsze hamowanie łaknienia, dłuższe utrzymywanie sytości i głębszy wpływ na metabolizm.

Tirzepatyd poprawia również wrażliwość na insulinę i modulację tłuszczowej tkanki brunatnej, co ma znaczenie przy redukcji oporności insulinowej. Działa więc nie tylko jako lek wspomagający odchudzanie, ale także jako potencjalne wsparcie terapii zespołu metabolicznego.

Skutki uboczne Mounjaro i Ozempic

Oba leki mogą powodować działania niepożądane, szczególnie w obrębie układu pokarmowego. Najczęstsze to:

nudności,
wymioty,
zaparcia,
biegunki,
bóle brzucha.

Z doniesień pacjentów i analiz danych wynika, że:

Mounjaro częściej wiąże się z intensywnymi nudnościami i biegunką, szczególnie na początku leczenia,
Ozempic może częściej prowadzić do problemów z woreczkiem żółciowym – kamica, zapalenie.

Pojawiły się również doniesienia o efektach ubocznych wpływających na wygląd – szybka utrata wagi może prowadzić do tzw. „Ozempic face”, czyli zapadnięcia się tkanek twarzy. Dotyczy to obu leków, ale częściej zgłaszane jest przy szybszym tempie chudnięcia – czyli w terapii Mounjaro.

Niektóre raporty (choć niejednoznaczne) wskazują możliwy związek semaglutydu z rzadkimi przypadkami NAION (neuropatii nerwu wzrokowego), ale mechanizm nie został wyjaśniony. Obecnie nie stanowi to przeciwwskazania do terapii.

Zatwierdzenia i dodatkowe korzyści

Ozempic ma zatwierdzenie nie tylko w cukrzycy typu 2, ale także w zmniejszaniu ryzyka sercowo-naczyniowego (udar, zawał, śmierć sercowa) u pacjentów z grupy ryzyka. Ma także coraz szersze zastosowanie w terapii nefropatii cukrzycowej i ochronie nerek.
Mounjaro uzyskał w 2023 roku w USA zatwierdzenie na redukcję masy ciała u osób z BMI ≥30 lub ≥27 z chorobą współistniejącą. Choć formalne wskazania sercowo-naczyniowe są jeszcze w trakcie rejestracji, badania pokazują jego potencjał w prewencji powikłań sercowych i metabolicznych.

Który lek wybrać Ozempic czy Mounjaro?

Jeśli celem jest maksymalna redukcja masy ciała, zwłaszcza u osób z otyłością olbrzymią, insulinoopornością lub trudnościami w kontroli apetytu – Mounjaro będzie prawdopodobnie skuteczniejszym rozwiązaniem. Oferuje silniejszy efekt metaboliczny i wyższe szanse na znaczący spadek wagi, zwłaszcza u osób z dużym punktem wyjścia.

Jeśli natomiast pacjent cierpi na cukrzycę typu 2, choroby serca lub nerek i priorytetem jest kompleksowa ochrona sercowo-naczyniowa oraz przewlekłe leczenie chorób współistniejących – Ozempic pozostaje sprawdzonym wyborem.

Wybór powinien być indywidualny, z uwzględnieniem profilu zdrowotnego pacjenta, jego celów terapeutycznych, ewentualnych przeciwwskazań oraz dostępności danego leku. W codziennej praktyce – dla większości osób z nadwagą lub otyłością bez poważnych chorób towarzyszących – Mounjaro daje lepsze efekty w odchudzaniu i może przyczynić się do szybszej poprawy jakości życia.

Inne pytania na temat leku Ozempic

Ostatnia aktualizacja: 3 sierpnia 2025