Różnica polega głównie na dawce: Estrofem mite zawiera 1 mg estradiolu, a Estrofem 2 mg estradiolu; obie wersje to tabletki doustne do HTZ, wybór zależy od potrzeb i reakcji pacjentki.
W praktyce „mite” = niższa moc tego samego leku, co pozwala zacząć terapię od mniejszej dawki i ocenić skuteczność oraz tolerancję (uderzenia gorąca, poty nocne, suchość pochwy, bezsenność). Jeżeli objawy nie ustępują w satysfakcjonującym stopniu, lekarz może przejść do Estrofem 2 mg (lub łączyć z progestagenem u kobiet z zachowaną macicą). Obie wersje mają identyczną substancję czynną – estradiol (w postaci półwodnej) i te same wskazania: HTZ u kobiet po menopauzie, zwłaszcza z histerektomią; przy zachowanej macicy dołącza się gestagen przez część cyklu.
Z punktu widzenia codziennego stosowania różnice logistyczne są niewielkie: podanie raz dziennie o stałej porze, zwykle ciągły schemat bez przerw; opakowania mają najczęściej 28 tabletek. Kluczowe jest stosowanie najmniejszej skutecznej dawki – stąd częsty start od 1 mg („mite”), by ograniczać działania niepożądane i ryzyko długoterminowe, a dopiero przy niedostatecznej kontroli objawów rozważa się 2 mg. Decyzję o dawce i ewentualnej sekwencyjnej ochronie endometrium gestagenem podejmuje lekarz po zebraniu wywiadu i ocenie profilu ryzyka (m.in. zakrzepica, choroby wątroby, nowotwory hormonozależne).
Ostatnia aktualizacja: 22 października 2025