« Powrót do Bisocard

Bisocard na migotanie przedsionków

Bisocard może być stosowany przy migotaniu przedsionków, przede wszystkim po to, żeby zwolnić zbyt szybkie tętno i zmniejszyć objawy takie jak kołatanie serca, duszność, osłabienie czy uczucie nierównego bicia serca. Nie jest to jednak lek, który u każdego pacjenta przywraca prawidłowy rytm zatokowy.

Bisocard zawiera bisoprolol, czyli lek z grupy beta-blokerów. W migotaniu przedsionków jego zadaniem jest najczęściej kontrola częstości rytmu komór, czyli mówiąc prościej: ograniczenie sytuacji, w której serce podczas migotania bije za szybko. Dzięki temu serce może pracować spokojniej, a objawy mogą być mniej dokuczliwe. W wytycznych dotyczących migotania przedsionków beta-blokery są wymieniane jako jedna z podstawowych opcji kontroli tętna, obok m.in. werapamilu, diltiazemu i digoksyny, zależnie od stanu pacjenta i pracy lewej komory serca.

Trzeba jednak odróżnić kontrolę tętna od kontroli rytmu. Kontrola tętna oznacza, że migotanie może nadal występować, ale serce nie bije nadmiernie szybko. Kontrola rytmu oznacza próbę przywrócenia lub utrzymania rytmu zatokowego, np. innymi lekami antyarytmicznymi, kardiowersją albo ablacją. Bisocard w wielu przypadkach nie „kasuje” samego migotania, tylko sprawia, że jego przebieg jest spokojniejszy i mniej obciążający dla serca.

W praktyce Bisocard może być szczególnie przydatny, gdy przy migotaniu pojawia się wysokie tętno, np. 110, 130, 150/min lub więcej, kołatanie serca, uczucie szarpania w klatce piersiowej, szybkie męczenie się albo niepokój wywołany galopującym pulsem. Po leku tętno może spaść, a pacjent może odczuwać mniejsze „rozbicie” organizmu. Bisoprolol jest też stosowany w dawkach dobieranych indywidualnie do reakcji tętna i ciśnienia; w opracowaniach klinicznych pojawia się zakres 2,5–10 mg raz dziennie przy kontroli częstości w migotaniu przedsionków.

Inne pytania na temat leku Bisocard

Ostatnia aktualizacja: 16 maja 2026